Een verhaal van één van onze leden op stap met haar kleinkinderen:
We gingen dwars over de speel- ook wel evenementenweide genoemd.
‘Oh kijk een lang zwart beest’ riep de kleinste uit. ‘En nog een…. hier nog een…” Die ‘lange zwarte beesten’, verscholen tussen het gras en het zand, bleken zwarte Colsonbandjes (tiewraps, bind- of trekbandje, ) te zijn!!! We hebben ze (allemaal?) opgeraapt en meegenomen in de bakfiets. Einde verhaal. Dacht ik althans.
Nog meer “lange zwarte beestjes”
Helaas, een jaar later, in februari 2026, kwam er toevallig een vervolg op dit verhaal. Op weg naar Schoten via het Peerdsbos, zag ik in het voorbijfietsen enkele ‘lange zwarte beesten’ langs de weg liggen. Ze waren weer massaal opgedoken in het zand van de Hemelweide en vormden een lange sliert langs de weg richting Hemelhoeve. Op mijn terugweg, enkele uurtjes later, heb ik mijn fiets geparkeerd en ben ik maar beginnen rapen, deze keer alleen. Een nog oudere dame kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg me wat ik juist aan het doen was. Groot was haar verontwaardiging bij het zien van de hoop Colsonbandjes met hier en daar nog een een stukje kapotte kerstbal en wat rode kerstlintjes. “Dit moet je zeker signaleren”, zei ze me.
De lijdensweg van de evenementenweide
Organisatoren worden expliciet en, als ik goed ben geïnformeerd, ook contractueel gewezen op hun verantwoordelijkheid inzake de opruim. Niet alleen moest alles weg zijn, alles moest ook terug in de oorspronkelijk toestand gebracht worden. Buiten de opruim staan ze dus ook in voor grondige opkuis en het bekostigen van een opnieuw ingezaaide evenementenweide. Dan vraag ik me af in hoeverre er een (grondige?) opvolging gebeurde van de gemaakte afspraken…
Inzaaiing in de kiem gesmoord
Wat later (juni 2026) stond er aan evenementenweide een gemeentebord met de mededeling deze niet te betreden omdat ze ingezaaid was. Nauwelijks drie weken later lag er alweer een ijzeren vloer en stonden er dranghekken met spandoeken voor de volgende happening… de VIP-tribune van het BK-wielrennen.
Alweer “lange zwarte beestjes”
Kers op de “happenings-taart” van de Brasschaatse zomer 2026: “The day before tomorrow (29 augustus ’26): een grote opkomst van rond de 12.000 toeschouwers, goede organisatie, opvallende maar gemoedelijke aanwezigheid van politie, rustige sfeer ondanks de hoge decibels, veel gestalde fietsen, jammer genoeg ook veel geparkeerde auto’s op grasveld in het park. Opvallend ook grote digitale borden met de vraag om overlast te vermijden en het park proper te houden want anders risico op forse (gas)boetes!! Twee weken na het massa-evenement en de afbraakwerken, doken ook deze keer de “lange zwarte beestjes” hardnekkig en massaal op. Ditmaal vooral op en langs de grasweiden ter hoogte van de De Remise en het Kasteel.
De oogst ook nu weer groot. Het was een zonnige zaterdag met veel wandelaars. Sommigen stopten, maakten een praatje en begonnen spontaan mee te helpen aan deze niet geplande ‘clean-up’ actie. Ook nu weer veel verontwaardiging gevolgd door allerlei suggesties om meer zicht- en ruchtbaarheid te geven aan het steeds wederkerend probleem van de grote “zwarte beestjes”.
Daarom heb ik vandaag tijd gemaakt en ben ik in mijn pen gekropen…Hopelijk kent het geen verder vervolg.
Men oogst wat men knipt
En helaas… op 19 september ’26 ben ik even gaan kijken naar de opening van het scoutjaar. Toen ik terug naar huis fietste, zag ik ze weer liggen op het asfalt. Hier moeten ook nadarhekken met spandoeken hebben gestaan. 3 weken na “The Day before Tomorrow” viel er nog steeds een “colson-oogst” te rapen. Toch wel een aandachtspuntje voor organisatoren in de toekomst.
Plastiek hoort niet thuis in de natuur…
Claudie Pleyers
