Beste aanwezigen
Vanavond, tijdens de Internationale Vredesweek, staan wij hier samen, om stil te staan bij het leed van miljoenen mensen, wereldwijd, die lijden onder oorlog, geweld en vervolging.
In onze eigen gemeente,.. helaas,… koos het bestuur ervoor om géén vredesvlag te hijsen.
Maar hier, samen, wíllen wij dat teken van vrede wél zichtbaar maken in ons hart, in onze woorden en in ons handelen.
Vrienden: Nelson Mandela herinnerde ons eraan dat moed niet de “afwezigheid van angst” is, maar “de kracht om anderen te inspireren ” en verder te gaan.
De Dalai Lama leert ons dat vrede “niet de afwezigheid van conflict betekent”, maar “de wil om verschillen op te lossen via dialoog, kennis en menselijkheid”
En Gandhi wel…hij zei het zo eenvoudig en zo waar: “er is geen weg naar vrede, vrede ís de weg.”
Laat ons, in stilte én in daad, die weg blijven gaan.
Ook als anderen wegkijken, ook als symbolen zoals deze vlag, geweigerd worden.
Op dit moment beste vrienden, zijn er méér dan 123 miljoen mensen op de vlucht voor oorlog, vervolging of geweld.
Achter dit cijfer gaan mensenlevens schuil:
gezinnen die hun huis achterlieten,
kinderen die hun school verloren,
ouderen die hun vertrouwde dorp moesten ontvluchten…
Wij denken aan Syrië, waar al méér dan tien jaar oorlog heerst,
Wij denken aan Afghanistan, waar miljoenen mensen hun thuis niet meer hebben,
Wij denken aan Oekraïne, verscheurd door oorlog en onzekerheid,
Wij denken aan Soedan, waar miljoenen mensen recent nog moesten vluchten voor gruwelijk geweld.
En uiteraard denken we ook aan Palestina, Gaza waar burgers in angst leven, waar een genocide aan de gang is, waar onschuldigen hun leven verliezen en waar vrede verder weg lijkt dan ooit.
Vandaag en alle andere dagen, dragen wij al deze mensen in ons hart.
We staan stil bij hun pijn, maar ook bij hun kracht om te blijven hopen.
Het gemeentebestuur weigert de vredesvlag te hijsen. Wij doen het hier dan vanavond zélf, samen met jullie, inwoners van Brasschaat en omstreken.
Want vrede mag je niet wegstoppen.
Laten we in deze stilte een teken van verbondenheid groeien.
Een téken, dat wij niet wegkijken,
dat wij vrede blijven vragen en dat wij bereid zijn ook hier, in onze eigen Brasschaatse gemeenschap, een stém te zijn voor menselijkheid en solidariteit!
Mag ik jullie vragen om nu een 5- tal minuten stil te staan voor een
Stilte om te herdenken,
Stilte om te verbinden,
en een stilte om ruimte te geven aan het onnoemelijke leed dat zovelen wereldwijd treft.
Ik wil iedereen die hier vandaag aanwezig was, van harte bedanken.
Jullie aanwezigheid, jullie stilte en jullie licht waren méér dan symbolisch:
Samen hebben we een duidelijk signaal gegeven, dat vrede ertoe doet, dat solidariteit telt, en dat onverschilligheid absoluut géén optie is.
Moge onze stilte gesproken hebben waar, woorden en een door ons gevraagde korte symbolische daad, tekortschoten.
Moge ze ons ook herinneren aan één ieders verantwoordelijkheid, om niet onverschillig te blijven, maar om te kiezen voor vrede, élke dag opnieuw.
Terwijl het gemeentebestuur de vredesvlag weigerde te hijsen, hebben wij hier samen laten zien dat Brasschaat wél een stem heeft voor vrede.
Elk kaarsje dat brandde, elk stil moment dat we net samen deelden, heeft dat zichtbaar gemaakt.
Vrienden, dankzij jullie is dit geen stille wake gebleven, maar een oorverdovend én krachtig teken van verbondenheid.
